We richten ons meestal op hoe verwoording, context, vooroordelen, … leiden tot desinformatie en misleiding. Maar staan we wel genoeg stil bij censuur? Op 25 september onthulde een artikel in de krant The Guardian hoe de Chinese regering het populaire sociale-mediaplatform TikTok gebruikt om hun beleidsbelangen te promoten door middel van gerichte censuur en vage regels. Eerder dit jaar bereikte TikTok de mijlpaal van 1 miljard downloads wereldwijd.

Hoewel er een particulier bedrijf achter TikTok zit, heeft de regerende Communistische Partij van China er geen probleem mee om censuur op te leggen of in te grijpen in de activiteiten van media en het internet. Naar verluidt wordt het platform angstvallig in de gaten gehouden en ontdaan van alle inhoud over de voortdurende massale onrust in Hongkong. Zelfs de kleinste verwijzing naar het geweld wordt gewist.

Wat interessant is voor De Facto, is hoe censuur zich moeit door gebeurtenissen te schrappen en uit de media te laten verdwijnen. Op die manier worden de doelstellingen van propaganda en desinformatie niet bereikt door het produceren, maar door het onderdrukken van informatie. Hoewel we desinformatie intuïtief koppelen aan bepaalde vormen van informatie, moeten we bewust zijn van het feit dat desinformatie net zo krachtig kan zijn door het ontbreken van informatie.

In een bredere context moeten we hier dus aandacht aan besteden tijdens de ontwikkeling van onze eigen case studies. De afwezigheid van informatiebronnen die een feit beschrijven of een bepaald gezichtspunt ondersteunen, is een krachtig element dat onze mening zou kunnen beïnvloeden. Dit herinnert ons ook aan het debat over de vraag of we ons moeten bezighouden met trollen op het internet of dat we ze juist moeten negeren. Terwijl trollen zich (zowel letterlijk als figuurlijk) voeden met mensen die erop reageren, leidt het negeren ervan tot de perceptie dat er een consensus over het onderwerp bestaat of dat er een gebrek is aan tegenargumenten omdat hun beweringen niet worden tegengesproken.